Endorfín?

Suma daga er maður uppfullur af orku, framkvæmdargleði og bjartsýni en aðra daga er maður ekki eins uppveðraður...eiginlega bara andlaus. Svoleiðis er ég einmitt núna.

Á laugardaginn höfðum við ætlað okkur að fara til Tarragona en þar sem Funi var uppfullur af hori og slappleika ákváðum við að fresta ferðinni fram á næstu helgi. Við fórum því út sitt í hvoru lagi. Fyrst fór Bjarki í bæinn í buxnaleit en svo fór ég að versla inn fyrir súpuboð sem við ætluðum að hafa á sunnudeginum. Ég var nú ekkert sérstaklega vel upplögð í það að versla í matinn..mér er nú ekkert vel við það yfir höfuð, mér finnst ég bara ekkert sérstaklega góð í því. Kaupi bara alltaf það sama og yfirleitt það sem er til nóg af heima og geng svo utan við mig í hringi í búðinni,yfirleitt að hugsa um eitthvað allt annað en innkaupin. Bjarki er hins vegar mjög góður í þessu og kaupir akkurat það sem vantar hverju sinni og meira sniðugt til. Segjum bara að ég sé góð í því að gera góð kaup á öðrum vettvangi en matarmarkaðnum.

Ég labbaði sumsé ein af stað í leiðangur. Fyrst gekk ég framjá litlu veitingahúsi og heyrði þaðan skellihlátur...innilegan frá hjartanu og ég varð strax léttari í spori. Ég hafði tekið með mér myndavélina og var í óðaönn að mynda handrið,gluggasillu eða eitthvað álíka þegar ég heyrði aftur skellihlátur frá öðru fólki í góðum félagsskap. Ég hélt för minni áfram á markaðinn en þegar ég gekk litla götu á leið minni þangað heyrði ég skellihlátur í þriðja sinn,í þetta skiptið kom hann úr einu íbúðarhúsinu. Þá hugsaði ég með mér að þetta hlyti að vera góðs viti að heyra gleðihlátur allt í kring um sig...ég var þá komin á markaðinn og nema hvað, hópur af fólki stóð ofar í götunni og hló svona líka hátt og innilega. Fjórum sinnum..það er bara eins og fjögurra blaða smári hlýtur að vera, þvílík endemis lukka! Mér gekk líka einstaklega vel að kaupa inn, allt gekk smurt. Keypti svo sushi í matinn og þegar draumalandið kallaði á krakka, kallaði sushi og ískalt hvítvín á foreldrana..hvað er betra?

Á sunnudeginum buðum við íslensku pari og tveimur dætrum í súpu og möffins. Það gekk vel og við sátum á spjalli fram eftir degi. Þegar boðinu lauk var ég samt eitthvað svo andlaus..skildi bara ekkert í því og Bjarki var með sömu tilfinningu. Hugsaði með mér að parið hefði kanski stolið allri orkunni okkar og hefði svo komið endurnært heim..svona er ég klikk..en samt aldrei að vita.

Ég settist í sófann og ákvað að reyna að hressa mig við með því að prjóna eitthvað sem ég veit ekki enþá hvað verður. Á meðan ég sat þarna var mér hugsað til hláturmeðferða sem fólk fer í og á að losa um streitu, stress og vanlíðan af öllu tagi og endorfínið flæðir um líkamann. Ég man líka eftir að hafa séð þátt um fólk í Indlandi sem hittist á hverjum morgni og hló saman, fyrst gervihlátri sem þróaðist svo í alvöru skellihlátur. Þar var reyndar líka verið að tala um að gervihlátur geri sama gagn og alvöru hlátur, styrki hjartað komi í veg fyrir sjúkdóma og ég veit ekki hvað og hvað. Það sakar ekki að prófa hugsaði ég.

Ég byrjaði að hlæja lágum gervihlátri..hahahaaa.

"Hmmm hvað segiru "?Heyrðist í Bjarka inni í eldhúsi..."varstu að hlæja"? Ég: (hikandi) Uuuu, já (vissi ekkert af honum)...svo gat ég ekki annað en hlegið alvöru skellihlátri.

Svei mér þá ef ég er ekki bara allt önnur!

"Þú ert bara lítill!"

Þegar Salka er að rökræða við pabba sinn meira í gríni en alvöru og hún er orðin uppiskroppa með tilsvör þá endar hún oft á því að segja "þú ert bara lítill"! Það finnst henni eitthvað það mest móðgandi sem hún getur fundið upp á án þess að vera mjög dónaleg. Það að vera álitin lítill er glatað í hennar augum og ef maður vill skjalla hana leyfir maður henni óspart að heyra hvað hún er þung og hvað hún sé búin að stæækka roosalega..allar buxur séu bara að verða allt of stuttar (alveg satt en þær eru reyndar sumar fyrir 2-3 ára). Þá verður hún svaka glöð.

Við höfum farið á óteljandi rólóa í borginni og þar af leiðandi séð ótal spænsk og stundum ekki spænsk börn að leik. Það sem þessi börn eiga mörg hver sameiginlegt er að minna frekar á dúkkur eða álfa en mannabörn. Ótrúlega smágerð með fullt af hári, risastór brún augu og oft klædd eins og litlir fullorðnir á leið í kaffiboð. Við Funi fórum til dæmis á róló um daginn þegar tveggja ára ofurspræk stelpa kom þar með mömmu sinni ...Funi og álfabarnið voru um það bil jafnstór..gott ef hann var ekki bara stærri! Mamma "álfsins" var bara alveg hlessa.

Ég hef líka tekið eftir því að ég gæti auðveldlega talist hávaxin hér miðað við marga, þá sérstaklega eldri kynslóðina. Það hefur oft komið fyrir að krúttleg eldri, kona, maður,vinkonur, vinir eða hjón ganga framhjá mér og ég þarf að halda að mér höndum til að klappa þeim ekki á kollinn í leiðinni...þau hefðu kanski ekki húmor fyrir því?

Konurnar í skólanum hennar Sölku áttu ekki orð til yfir stærð drengsins þegar ég kom með hann með mér í fyrsta skiptið.."er það virkilega... bara eins árs"? Ég reyndi að útskýra að íslensk börn væru frekar stór og ætlaði svo að fara að bæta við að Salka væri nú kanski undantekning, áður en þær sögðu "já ,Salka er nú einmitt frekar stór"! Það eitt segir allt sem segja þarf.

Næst þegar einhver ætlar að gefa til kynna að barnið mitt sé risi þá vitna ég bara í Sölku og segi :

"Hann er ekkert stór... þú ert bara lítill"!!

Þjónn!?

Um síðustu helgi vorum við á rölti niðri í bæ og komum við á einhverju torginu þar sem fólk sat á veitingastöðum og kaffihúsum allt í kring og hafði það huggulegt.
Á torginu var líka maður sem gaf dúfunum að borða og tók það mjög alvarlega, hélt á brauðbita, gerði dúfuhljóð til að lokka þær til sín og skammaði börn og fullorðna fyrir að hræða dúfurnar "sínar" frá..þess má geta að maðurinn var vel við skál (róni). Þegar hann hafði lokið við að gefa dúfunum settist hann á bekk og hvíldi sig.

Þá kom ungur maður aðvífandi með bjór í hendinni. Mér sýndist þetta vera þjónn af einu kaffihúsinu eða veitingastaðnum þar sem hann var með svarta svuntu og í ljósum bol. Hélt að hann væri að gefa ógæfumanninum bjórleifar..þangað til ég sá að "þjónninn" var berfættur, svuntan var í raun buxur sem höfðu verið rifnar í tvennt og hengu einhvernvegin utan um hann og þegar hann sneri baki í okkur var hann á nærbuxunum. Hann gekk að ruslatunnunni fann sér brauðsneið og fékk sér bita, því næst tók hann annan bjór upp úr ruslinu hellti yfir í hinn sem hann hélt á og veifaði svo til Sölku sem horfði forviða á þetta allt saman.

"Hvað er í gangi?" sagði hún, "hann tók bara bjór upp úr ruslinu og hellti yfir í bjórinn sinn." "Hvað er eiginlega að gerast í huganum á honum"!!

Já, það er spurning?! Ég var aðallega að hugsa hvernig hún var svona viss um að þetta væri bjór en ekki til dæmis bara..kók?

"Kötturinn sem fór sínar eigin leiðir"

Það var þemavika í skólanum hennar Sölku í síðustu viku.

Á mánudeginum áttu allir að koma með kórónu, á þriðjudeginum komu börnin með geviblóm, á miðvikudeginum komu strákarnir með bindi og stelpurnar með hálsmen..það þarf varla að taka það fram að Salka átti ekki í vandræðum með það. Á fimmtudeginum áttu allir að koma með eina doppu á nefinu og eina á kinninni? Á föstudeginum máttu nemendur koma í grímubúningi að eigin vali og farið var í skrúðgöngu um hverfið ásamt eldri nemendum, kennurum, foreldrum og forvitnum vegfarendum.

Ég spurði Sölku hvernig búningi hún vildi vera í og hún var alveg ákveðin í því að vera kisa. Ég ætlaði að reyna að sauma búning og spurði hvort hún væri alveg viss..ég átti nefninlega þunnt blómaefni og bauð henni að vera blómálfur.Kom ekki til greina, kisa skildi það vera. Svört og hvít kisa. Ég byrjaði að sauma og á tímabili leit þetta ekki vel út, þar sem ég braut einu saumavélarnálina mína þegar ég saumaði í gegnum palíettu. Ég hófst handa við að sauma restina í höndunum, þegar ég mundi allt í einu eftir litlu saumavélinni sem ég keypti á 1500 kr. í skranbúð (til þess að reyna að sleppa mömmu við að dröslast með saumavélina mína með sér). Sú saumavél var algjört drasl og ég gat ekkert notað hana en mér datt semsagt í hug að nota nálina úr henni og vitið menn...það virkaði! Ég fylltist auknu sjálfstrausti og ákvað að skella ermum á búningin líka. Salka fór svo alsæl sem svört og gyllt kisa í skólann á föstudeginum. Það flottasta við búninginn fannst henni gat fyrir þumalinn á sitthvorri erminni. Sagðist einmitt hafa óskað sér svoleiðis! Já, já skítt með palíettur, glimmer, tjull og slaufur..göt fyrir þumla eru alveg málið;)

Skrúðgangan var frábær skemmtun og órtúlega gaman að sjá litríkan hópinn hlikkjast áfram undir taktföstum trommuslætti. Skemmtilegast fannst mér að sjá fjölbreytnina í búningum barnanna og greinilegt að margir höfðu lagt mikið á sig til þess að skapa draumabúninginn...Ef ég á að vera alveg hreinskilin þá fannst mér auðvitað langskemmtilegast að fylgjast með Sölku í skrúðgöngunni en búningarnir voru tvímælalaust næstskemmtilegastir.

Funi "ákvað" að fara sem sjóræningi en þar sem hann neitaði að vera með klútinn minnti hann frekar á Salvador Dalí..sem er auðvitað mun betri búningur.

Annars hefur Bjarki verið með vinnufélaga sér við hlið síðan á mánudaginn. Maggi úr vinnunni hans flaug hingað á föstudaginn ásamt fjölskyldu ( Fjólu, Mikael og Evu).

Börnin þeirra eru á sama aldri og okkar þannig að við vorum eiginlega með tvenna tvíbura en líka tvenn pör af foreldrum.

Við böxuðum ýmislegt og það var líf og fjör á heimilinu.

Funi var svo glaður að sjá Evu að hann tók tímabundið upp nýtt göngulag, setti hendurnar aftur fyrir sig og kjagaði glaður um eins og steggur. Salka byrjaði á því að segja Mikael að einu sinni þegar hún hafi verið lítil þá hafi hún verið að dansa allsber og hún hafi hlegið svo mikið að hún bara pissaði á gólfið! Þar með var ísinn brotinn.

Það eina sem skyggði á ferðina var að myndavélinni þeirra var stolið síðasta daginn :( 'Otrúlegt hvernig fólk getur fengið af sér að gera svonalagað..vonum bara að karmað komi af feitum krafti í bakið á þeim einn daginn og helst sem fyrst.

Nú erum við hinsvegar aftur ein á Sant Lluis og teljum bara niður að næstu gestum.

Allir saman nú

Þið verðið að skoða þetta! Líf ykkar mun verða svo miklu betra fyrir vikið..ég lofa.
Ég gæti hugsað mér að dansa alla nóttina við þetta lag og auðvitað mæma með allan tímann!

Það var skrýtið

Á mánudaginn sat Bjarki úti á palli og drakk kaffi, þegar hann sá allt í einu eitthvað hreyfast út undan sér. Hvað var þetta? Hann leit til hliðar og sá sér til mikillar furðu, pínulitla eðlu skríða á veggnum neðst við pallinn. Hún trítlaði þarna meðfram , skaust aðeins inn á pallinn og lét sig svo hverfa undir fjalirnar þegar hún varð vör við mannveruna.
Ég lýg því ekki að það fór aðeins um mig þegar Bjarki sagði mér frá skriðdýrinu en við reynum að telja okkur trú um að hún sé logandi hrædd við mannverur og láti ekki sjá sig í bráð. Ég held samt að hún hafi verið frekar krúttleg og ég hefði viljað ná henni á mynd en ég er aðallega að hugsa um að Funi nái ekki í skottið á henni. Mér finnst reyndar mjög undarlegt hvernig hún birtist á pallinum okkar þar sem við búum á 6. hæð! Þetta er kanski eitthvert köngulóarkyn?

Ég sótti Sölku í skólann í gær og spurði hana út í sundtímann sem hún hafði farið í um morguninn. Jú, jú það hafði verið alveg frábærlega gaman að hennar sögn og hún var bara leið í hjartanu sínu þegar hún þurfti að fara upp úr hlýju lauginni . Hún fór semsagt í fyrsta sundtímann sinn í síðustu viku og var alveg svakalega spennt. Hún varð fyrir miklum vonbrigðum..sérstaklega vegna þess að kennarinn hennar hún Vanessa fór ekki ofan í laugina, heldur beið bara inni í fataklefa. Salka kom heim alveg harðákveðin í því að fara ekki í sund aftur..jafnákveðin og hún var að fara í sund þá um morguninn. Allt kom fyrir ekki og þrátt fyrir mikinn sannfæringarkraft og loforð um að hún muni sko aldrei biðja um að fara í sund aftur, sögðum við grimmu foreldrar henni að hún þyrfti "bara "að fara 10 sinnum í viðbót. Það fannst henni ekki svo mikið..bara allir fingurnir og svo búið.
Annar sundtíminn gekk miklu betur. Ég spurði Sölku hvort að sundkennarinn hefði verið maður eða kona. "Uuu, maður" sagði Salka hugsi, "hann var með brjóst" bætti hún við og leit á mig. Ég : "Já bringu meinaru"...Salka : "Nei hann var með brjóst, þannig að þetta var þá örugglega bara kona"?! Ég þurfti að hafa mig alla við til þess að grenja ekki úr hlátri en náði í staðin að láta þetta samtal hljóma mjög eðlilega..það var líka hvernig hún sagði þetta alveg frá hjartanu.

Ég væri nú alveg til í að sjá þennan sundkennara.

Fluga á vegg

Þegar ég er orðin vön því að skilja lítið sem fer fram í kringum mig tungumálalega séð, verð ég svo yfirmáta glöð þegar ég heyri einhvern tala ensku..svo glöð að ég fer að hlera, bara alveg ósjálfrátt.

Stuttu eftir komu okkar í borgina gengum við á eftir tveimur vinum sem spjölluðu saman. Við heyrðum þá tala ensku sín á milli og þögðum því "óvart" dálitla stund til að heyra hvað þeim fór á milli. Þeir virtust vera í mjög djúpum samræðum um ástarmál annars þeirra.
"Hvernig gengur með x"? .."Ekki vel"..."mér finnst þú alltaf segja að það gangi ekki vel."..Þetta á eftir að enda með tárum".."hvað vill hún gera"?.."en hvað villt þú"?
Ég var svo undrandi að heyra karlmenn tala svona opinskátt um tilfinningar sínar við hvorn annan og það um hábjartan dag! Mjög einlægt og fallegt verð ég að segja...kanski gera þeir það bara alltaf en þegar kærusturnar spyrja frétta yppa þeir bara öxlum og þykjast hafa verið að spila fótbolta, tölvuleik eða eitthvað þaðan af verra ; )...enda ekki við hæfi að kjafta frá einkamálum vinar!?

Meðal annara samtala sem mér hafa borist til eyrna er samtal tveggja manna í Metróinu um Guð og hvernig hann hafi bjargað lífi þeirra, stelpur sem ræddu hversu mikils maður yrði vísari á því að dveljast erlendis og ungur maður sem bjó í foreldrahúsum ræddi hversu hvimleitt það væri að sofa í herbergi með glerveg..ekki rúðugleri en samt glervegg.

Já þetta eru sannarlega áhugaverð samtöl og ég get ekki beðið eftir því að læra meiri spænsku til þess að komast að því hvað þeir ræða sín á milli spánverjarnir..að sjálfsögðu alveg óvart og ósjálfrátt.